too late or too early.

"Do you love her?" I ask. It's painful. I don't know if he loves her or not but if not, I guess we can do something. At least?
"I-Uh..." He pauses. I know what he'll be saying. That he doesn't love her. That he loves me and wants to be with me. But I know that's not the truth. I hate it when he acts like this. I can accept the truth. I don't want to accept fake love. Never.
"I want the truth. Tell me the truth."I say, half shouting. I know I want him to say that he loves me. But I also know that he doesn't-anymore. I just want the words to come out of his mouth and not others.
"I-Michelle. I-" I can tell he's confused. Maybe he doesn't want to hurt me. I know the truth hurts but it would be easier to accept the truth than live with lies. I stare at him. He look down, as if ashamed or something.
"Yes, Michelle... I-I do love her." He finally said. He ant's to say more. He wants to explain but i guess the truth that came from his mouth is enough for me. I don't want nor need explanations.
"W-well... Y-you finally said it." I try to stop the tears. This is too much painful. Too painful. I can't stop it anymore. If I don't go away, I know I'll just break down and cry right there, in front of him. I don't want to be a burden anymore. I already caused too much trouble. I don't want to add more to what I've done. No.
"O-okay. I guess all's been said. There's no more to add, is there? I-if you excuse me, I have to go somewhere. Thanks for lending me your time anyway." This is too much. At this rate, I'll surely break down in front of him. I immediately turn back as to not let him know I'm crying. I try to hide. The pain, the sadness, the suffering. I can't trouble him anymore. If he hadn't met me, he would be living peacefully with her by now. I can't. I can't.
"T-This would be our last meeting. Don't worry. I won't trouble you anymore."
"Michelle, listen to me. I really didn't mean to-" I already ran towards the door. I don't want to hear it. Enough. His words were echoing inside my head. "Yes, Michelle. I-I do love her." Enough. "You're the only person I'll love in my lifetime." How can he be so sure? Now I proved him wrong. I knew it. He can't love me or wait for me whenever I want him to. "Well, if you'd be happy with Alex, I guess I have to get out of the way." Yes. I guess if Alex hadn't died, I'd be happy with him right now. Stupid, stupid girl.
I sit on a bench. When I'm feeling down, it feels good to see nature. I enjoy it. But it doesn't work right now. Nature can't cheer me up. Here I am, still deep in thoughts. I remember Alex said once, "Tanya, if I die, would you, by any chance, go with me?" "go with you? Hey, Alex. Don't say things like that. You're giving me goosebumps all over." "Tanya, I'm serious. Just answer honestly." "I-well. I can't... seem to picture a life without you. I could die with heartache." "Tanya, promise me. If I die,don't commit suicide or anything like that." "However am I supposed to live in that... that..." "Just continue to live. Promise me." "Why are you talking about this? Are you ill?" "Promise me." "Okay." "Remember, when that happens, I'll watch over you. I'll stop you from committing suicide. But if ever you succeed, I won't forgive you." I guess that's one of the reasons why I didn't follow him when he died. Heh. Funny. We should be laughing by now if he hadn't died. I miss you, Alex. I still love you. Nothing has changed. It's just that I have to move on. But believe me, I guess it was a bad choice, after all. I guess my mistakes are just either of the two: I just loved him too late that he has someone else already or, I just loved him too early that he still has someone else. But I guess either of the two, I still loved Ryan at the wrong time. Funny, stupid, stupid girl.

Ang pasko... 2

Noche Buena na mamaya. Ganito naman every year e. Wala akong kasama. Sanay na rin ako. Kahit paano.

tick tock tick tock.


5 minutes before christmas.


tick tock tick tock.

2 minutes. 1 minute.


10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3...


knock knock.

step. step.


2


1


"Merry Christmas, Kris!!!!!"
"'Di na dapat kayo nag-abala."
"Okey lang. Para naman 'to sa friend namin e."
"Thanks. Pasok kayo."


"Teka, 'di mo ba kami papapasukin?"
"Mommy?! Daddy?!"
"Sino pa ba?"
"Pero diba nasa work kayo?"
"Pinayagan kaming umuwi ng boss namin kaya nagbalik kami."
"Thanks."
"Kain na tayo."



Merry Christmas to all!
frohe Weihnachten!

Ang pasko...

"We wish you a merry christmas
we wish you a merry christmas
we wish you a merry christmas and a happy new year

namamasko po..."

"Ito oh. pag-hatian n'yo 'yan ha?!"
"Thank you. Thank you. Ang babait ninyo thank you."
"Welcome."

Ito ang karaniwang senaryo tuwing kapaskuhan... Ngunit ano nga ba ang ibig sabihin ng 'christmas spirit'?


"hello, anak, 'di ako makakauwi ngayong pasko d'yan ha. Marami kasing trabaho e. hayaan mo, hahanap ako ng paraan ha?!"
"lagi naman kayong wala ni mommy e. sanay na 'ko. okey lang."
"anak pasensya na talaga. marami pa kasi akong trabaho e."
"daddy, would you please stop it?! pupunta pa 'ko ng school."
"ah. oo nga pala. sige. ingat ka ha."

Lagi namang ganito. wala sina mommy at daddy sa bahay tuwing christmas. tingin ko nga, isang ordinaryong araw nalang ang christmas e. except na may christmas tree at noche buenang nakahanda.
Lagi namang ganito sa malaking bahay na 'to. Malamig. Walang buhay. Tahimik. Malungkot.



"Kris, uuwi ba ang parents mo this year?"
"Hindi. Bakit?"
"Gusto mong magpalipas ng christmas sa bahay namin?"
"No thanks. Marami pa 'kong gagawin e."
"eh? Paskong pasko!"
"oo. marami akong aayusing paper works for school."
"i don't believe you. kung ganyan talaga ang dapat gawin para maging 1st honor, 'wag nalang."
"wala namang pumipilit sa'yo na gawin 'to e."
"yeah. you're right. pero bilib ako sa'yo ha?! kita mo, ang yaman-yaman n'yo, tapos ang tali-talino mo pa!"
"whatever ha. pero anong sense ng mga 'yon kung wala namang 'warmth'?"
"..."
"..."
"uy friend. alam kong wala kang ibang gagawin sa pasko kundi tumingin sa christmas lights sa labas ng bahay niyo hanggang makatulog ka. sumama ka na sa'min sa pasko."
"ayokong mag-mukhang kawawa. na... mayaman nga kami pero lagi namang wala ang parents ko."
"mas mabuti na 'yung maging masaya ka. Pasko pa naman. Sige na. Please."
"ayoko talaga."
"bahala ka."



ganito nalang lagi. tahihmik. malamig. pag-alis ng bahay. pag-uwi. wala si mommy at daddy. nasa trabaho nila sa singapore. madalas, ako lang ang tao sa bahay. minsan, nandito si yaya tacia. siya 'yung helper namin pero once in every two weeks lang siya pumupunta sa bahay. hindi rin kami masyadong nag-uusap kasi hindi kami close. minsan naman, may group projects at dito ginagawa sa bahay kasi meron kaming room na perfect sa paggawa ng projects. pero most of the time, malungkot.

ang tatlong ermitanyo

Habang hinahanap ko ang reyno delos crystales, makalipas ang tatlong taon, may nakilala akong isang matandang ermitanyo. Binigyan niya ako ng makakain at inumin. Atsaka niya tinanong sa akin ang pakay ko. Sinagot ko siya ng totoo at laking gulat ko ay tinulungan parin niya akong makarating sa paroroonan ko. "Ito ang aking kapirasong baro. Ibigay mo ito sa ermitanyo sa kabilang bundok at kapag tinanong niya kung kanino ito galing, sabihin mong sa matandang sugatan." Kinuha ko ang baro at tinitigan siya. Maya-maya pa'y nasambit niyang, "mahigit dal'wang dantaon na akong naninirahan dito. Itong barong ito ay ibigay mo sa kapatid ko sa kabilang bundok. Matagal na kaming hindi nag-kikita."
Lubos ang kabaitan ng matandang iyon. Humayo na ako at tumungo sa kabilang bundok. Hindi na ako makapag-hintay na makita ang napakagadang si Donya Maria Blanca ng delos Crystales. Kahit na matagal na panahon bago ako nakarating, nagalak ako nang makita ko ang isang matandang ermitanyo sa bundok. Mas matanda siya sa nauna-hanggang baywang ang kanyang balbas. Siya na siguro iyon. "Umalis ka riyan! limang dantaon na akong naninirahan sa bundok na ito at hindi nakakikita ng mga tao!" Sigaw sa akin ng matanda. Ibinigay ko ang baro sa kanya at siya ay napatanga. Para bang alam niya kung kanino ito galing. Niyakap niya ang baro na parang ito ang pinakamahalagang bagay sa mundo. Agad ay tinanong niya kung anong kailangan ko. Ngunit gaya ng nauna, hindi rin niya alam kung saan matatagpuan ang delos crystales. Inutusan niya ang kanyang familiar na dalhin ako sa isa pang bundok at ipakita ang kapirasong baro. Nakita ko ang isa pang ermitanyo. Siya ay ang pinakamatanda sa kanilang lahat. Ang kanyang balbas ay sumasayad na sa lupa. Ibinigay ko ang kapirasong baro at tulad ng nauna ay niyakap rin niya ito at saka siya ang-kuwento. "Tatlo kaming magkakaparid. Ngunit nang bata pa kami'y nag-away kami. Ang ermiyanyong nag-padala sa iyo dito... Mataas ang tingin niya sa kanyang sarili. Siya ang naging dahilan ng pag-aaway-away naming tatlo. Ilang dantaon na rin ang lumipas simula nang mag-away kami. Matagal na matagal na. pitong dantaon na ako sa bundok na ito. Sa mga taong nagdaan, sila lamang ang iniisip ko. Nais ko na silang makita muli at magkasundo-sundo." At sa kabutihang palad ay may nakaalam na rin kung saan ang delos crystales. Makikita na kita, Mariang mahal ko.

Tungkol sa mga ermitanyong nakita ko, sana'y nagkita na silang muli at nag-kasundo. Sana rin ay magkasundo na rin kaming tatlong magkakapatid.

chuvaness2

"Sige! Bye! Bisita ka uli next time ha?"

Ang dami ng nagbago kay A. Hindi na s'ya ang dating A na nakilala ni Q. Ano na ang dapat nitong gawin?

Umiiyak si A. Hindi n'ya inaasahan ang nangyari. Ngunit sa tingin n'ya ay tama lang ang ginawa n'ya. Ito ay isang mabuting paraan upang tuluyan nang makalimutan si Q. Kapag si Q na mismo ang nagsabi dito na hindi na n'ya ito mahal, doon, saka lang s'ya magiging kampante. Mahal parin n'ya si Q. Pero ayaw na n'ya. Nag-umpisa ang lahat kay S. Ang kanyang best friend na hindi sinasadyang nagkagusto dito. Isang araw ay bigla nalang itong nagtapat sa kanya. Mabait si S. Halos lahat ng bagay ay nagkakasundo sila. Hindi rin alam ni A kung bakit kahit napakatagal na ay si Q parin ang mahal n'ya. Kung maaari lamang na diktahan ang kanyang puso ay matagal na nya itong ginawa. Ngunit hindi. Siya parin ang A na dating kilala ni Q. Ngunit ayaw n'ya itong ipakita. Nais n'yang lumayo si Q. Simple parin s'ya at kaunti lang ang nagbago sa kanya.

Mahirap ang sitwasyon nila ngayon. Ngunit sa isang pagkakataon ay nalaman ni Q ang totoong nararamdaman ni A. Iyon ay dahil pinsan ni Q si S at bumisita s'ya rito. Napag-usapan nila ang tungkol kay A. Nang biglang bumisita si A sa bahay ni S. Ang A na kilala ni Q. Simple. Ilang saglit silang nagkatitigan. Tinanong ni S kung magkakilala sila. Inamin ni Q ang lahat. Ipinaliwanag ni A kung bakit n'ya nagawa ang mga iyon. Nagulat si Q. Nalungkot s'ya. Gusto ni A na ang mahalin ay si S. Gusto na nitong kalimutan s'ya. Samantlang s'ya, walang ibang hinangad kundi ang makasama ito. Ngunit ganito talaga ang buhay. Magulo, 'di makatarungan. Pinilit nalang ni Q na tanggapin ang lahat at saka umalis. Masakit ito. Hindi lang para kay Q ngunit para rin kay A. "A, 'wag mong pilitin ang sarili mong mahalin ako. Kung s'ya talaga ang laman ng puso mo, 'wag mo itong pigilan." sabi ni S. "Pero pa'no ka?" tanong ni A. "'Wag mo 'kong alalahanin. Alam kong kayong dalawa ni Q ang para sa isa't isa at kailangan kong tanggapin 'yon."
Umalis si A. Ngunit hindi na n'ya nahanol si Q. Umuwi nalang s'ya at tinanong ang sarili, "handa ka na ba na humungi ng tawad sa kanya? na mahalin uli s'ya?" ngunit ang sagot ay hindi. napa-buntong hininga s'ya. "Hindi ko parin kaya." sambit n'ya sa sarili.

chuvaness.

Q, si A ito. Kamusta ka na? Matagal na rin nung huli tayong nagkaroon ng contact no? Ito nga pala 'yung bago kong adres ay telephone number. Tawagan mo 'ko ha?! Ayos lang ako dito. Ikaw, siguro, may bago ka ng girl friend. Ipakilala mo 'ko sa kanya ha?! Sige, sa susunod nalang.

Hindi n'yo inasahan ang nabasa n'ya. matapos ng maraming taon, ang inaasam-asam n'yang sulat ay dumating. nangingilid ang kanyang mga luha. sa wakas. sa wakas, natupad din. hindi n'ya alam ang gagawin n'ya. iniwan ni A ang bago nilang telephone number at pati na rin ang adres n'ya. sabi pa nito, tawagan s'ya. nagtatatalon ang puso ni Q sa nakita. tila hindi makapaniwala. agad s'yang kumuha ng pluma at papel. habang hawak ang sulat na galing kay A, nag-umpisa s'yang mag-sulat.

A, Si Q ito. Ayos lang naman ako. Sa totoo lang, hindi pa kita nakakalimutan. Wala parin akong girl friend.

tama si A, marami ng nagbago sa kanilang dalawa. natatakot sya na baka may maisulat syang mali. at ikagalit ito ni A. natahimik sya ng ilang saglit. at umails ng walang pag-iisip sa kanyang ginagawa. "bahala na," sambit n'ya sa sarili. pumunta s'ya sa isang kalye. tila walang kapaguran. nakasalubong n'ya si T, Isang kaibigan. tinanong nito kung bakit s'ya tila nagmamadali at sinabi n'ya ang lahat ng walang pag-aatubili. ikinagulat nito ang sumunod na sinabi ni T. "sa tingin ko, hindi mo na s'ya dapat pang puntahan." "bakit naman?" tanong ni Q. "gaya ng sabi mo, umalis s'ya,--" "pero hindi n'ya iyong kasalanan!" "hindi pa ako tapos magsalita. pakinggan mo muna ang sasabihin ko. ngayon, bigla s'yang babalik?! sa tingin ko, marami na ang nag-bago. simula noong iwan ka n'ya hangang ngayon. maaaring may nais s'yang mangyari." "hindi, naniniwala akong maganda ang motibo n'ya. " "bahala ka." tinakbo ni Q ang lugar na iyon. nag-uumapaw ang kanyang kaligayahan. Sa wakas! maaari na nyang makitang muli si A! Ang babaeng pinakamamahal nya. nagkahiwalay sila ng maraming taon ngunit ngayo'y maaari na silang magsama. Tumigil s'ya sa isang napakalaking bahay. Isang mansyon, kung iyong pagmamasdan. At sa may tabi'y nakasulat, "A residence". Napakurap s'ya at hindi makapaniwala sa nakita. Ito. Ito na pala ang bagong bahay nya ngayon. Para syang isang asong itinaboy sa kanyang ekspresyon. Hindi nya kayang magpatuloy. napakalayo na ng agway nila ng A. Paalis na sana sya nang may makita s;yang isang taong lumabas ng gate. "sir, ano po ang kailangan ninyo?" sabi nito. Ah, siguro'y sila ang katulong dito. "Ah, wala, napadaan lang ako. Pasensya na sa abala." Ngumiti sya at lumakad na paalis. Bigla syang may narinig na isang pamilyar na tinig galing sa likod. "Q!" sabi nito. Ah, ang boses na 'yon. Ang sarap pakinggan. Parang hele ng isang ina sa kayang supling. Tumawag pa uli ito. At sa kan'ya naalala ang rason ng pagpunta n'ya sa bahau na 'yon. "Q, Si A ito! Lumingon ka naman please!" Napalingon sya dito. Ngunit may imahe sa kanyang harapan hindi n'ya matandaan. "Q, si A ito!" sambit muli nito. Hindi sya nakapaniwala. Napakalaki ng ipinagbago nito. Sa isang simpleng A, nayon ay isang A na napakagarbo ng damit at nakasisilaw. Maganda ito. Mas maganda kaysa dayi ngunit ayaw nya iyong isipin. "Q, halika, pasok ka. Sabi ko na nga ba, ikaw 'yan e." Sabi nito sabay ngiti.

"Bahala na," sambit muli ni Q. "Q, ano, kamusta ka na? doon ka parin ba nag-aaral sa dati nating school?"
"o-oo"
"Q ano ba, 'wag kang kabahan. Ao parin si A. medyo nag-iba nga lang."
"H-hindi naman ako kinakabahan e."
"E anong tawag mo d'yan?"
"sabi ngang hindi ako kinakabahan e."
"kinakabahan ka!"
"hindi nga!" naaalala pa ni Q ang mga pag-uusap nitong ganoon may halong tuwa sa puso nya. "Baka hindi pa sya nagbabago."
"hindi. kasi, hindi lang ako makapaniwala."
"saan?"
"sa lahat. na nasa harap kita, kausap kita, nagkita uli tayo matapos ang ilang taon, at ang sulat. kung paano kayo naging mayaman."
"ah, naku, mahabang storya. gusto mo bang ikwento ko?"
"Hindi, 'wag na. gusto ko lang na malaman mong. wala parin akong ibang naging girl friend kundi ikaw at... mahal parin kita."
"Q, sa tinagal tagal ng panahong 'di tayo nagkita, natuto ka na ring mag-biro."
"Hindi ako nagbibiro."
"Hay. ewan ko ha."




Hindi makapaniwala si Q sa narinig. Ang dami ngang nag-bago kay A. Ngunit mahal parin nya ito.

Q&A: So, is it over?

P: A, I would just like to say sorry.

A: Para saan?
Ay! 'Di pala siya nakakaintindi ng tagalog!

P: Para sa lahat ng ginawa ko. Siguro, tingin mo, I am a bad girl. But, really, I'm not. I'm just doing it lang naman because I'm noy that sure na hindi mo habol kay Q ang looks/money niya e. Syempre kasi pinsan ko siya at siya ang pinaka-kaclose ko. (Kahit isa lang naman talaga siyang pinsan ko.) I hope you'll forgive me.

A: A-alam mo kung paano mag-salita ng tagalog?

P: Well, actually, yes. Of course Iknow it! Dito kaya ang birth place ko no? At dito rin ako lumaki. Tita (Q's mother) just made me go to school in the US. I should only be there for 2 years pero I got a scholarship on the first year palang so we decided na doon nalang ako mag-aral since sayang din naman ang scholarship.

A: Ibig sabihin, naiintindihan mo lahat ng sinasabi namin?

P: Yea. Including when you're talking with E. About me.

A: Sorry talaga! Hindi na mauulit!

P: Oh, Ano ba, ok lang 'yun. Alam ko namang what I showed you was kinda harsh so it's ok.

A: Really?

P: About that guy named D, he wants me to tell you na he won't chase you na. He already gave up. And besides,he told me that he's back with L. And you know what, they look good together!

A: Oh, Is that true?

P: Oo naman!

A:salamat naman. mukhang tatahimik na rin ang buhay ko.

P: So, pa'no ba 'yan? I have to go na!

A: Bye!

P: Bye!

...
---
___

Q: So, I guess it's over?

A: Yea. Tingin ko rin.

Q: Sabay na tayong pumuta sa bahay n'yo.

A: Okey.

<*holding hands*>

The End! I hope you enjoyed the

story! (even though I know that

its short)